sosyomat.com

Evet sonunda Antalya'ya yağmur düştü. Belki de en güzeli havanın içindeki toprak kokusu. Gökyüzü elbette kapalı, ancak bulutlar bembeyaz. Uzaktan işçilerin sesleri geliyor, çalışıyorlar belli. Televizyonun sesi karışıyor bütün herşeye. Bütün bu duygular içinde heyecanlı ve biraz da kaygılı Eskişehir yolculuğumu bekliyorum. Eylül ortasındayız.

Oldukça sıkıntılı günler geçirirken uzun zamandır yazmadığımın farkına vardım. Eskiden yazmasam, içimdeki birikmiş devinimleri çıkartamayacağımdan korkardım, ama şimdi öyle mi? Elbette değil, insan büyüdükçe daha da hissizleşiyor, tepkisiz kalabiliyor, yani kalbi soğuyor desek daha doğru olur. Böylece karşılaştığı olayları olağan karşılıyor ve şaşırmıyor. Ben o çizgideyim şu aralar.

Okulun bitmesiyle hayatla yüzleşmek hayalkırıklığı oluyor çoğu zaman; mükemmel bir iş beklemiyor sizi, yahut saygı ve taktir görmeyi bekliyorsanız yanılıyorsunuz. Eğitiminiz bitmiş ve alanınızda tam donanımlı olsanız da siz bir hiçsiniz başlangıçta, ancak bu süreci 'Bir' güne kısaltabilir ya da sonsuz gibi görünen günlere yayabilirsiniz, bu size bağlı. Şu sıralar kendimi o 'Hiç'in içinde görüyorum ve sıkıntısını tam anlamıyla çekiyorum. Yurtdışına gitmeyi beklerken ve umudum olduğu halde bile böyle bir sorun var aklımda...